Het is een in water oplosbare vitamine, maar het is de enige die in de lever kan worden opgeslagen. Bevat kobalt in zijn structuur. Het is noodzakelijk voor de vorming van rode bloedcellen, de synthese van DNA en de constructie van myeline-omhulsels rond zenuwen [1]. Om uit de darmen te worden opgenomen, moet het zich binden aan een eiwittransporter. Honden produceren het in de maag en alvleesklier, en katten alleen in de alvleesklier (elke pancreasziekte bij een kat belemmert de opname van B12 drastisch) [2].
Wat komt erin: Alleen in producten van dierlijke oorsprong: slachtafval, vis, eigeel en rood vlees.
Tekort: Het is zelden het gevolg van het dieet zelf en wordt meestal geassocieerd met darmziekten (bijv. IBD) of pancreasziekten. Het leidt tot megaloblastaire bloedarmoede (defecte, grote bloedcellen), cachexie, diarree en neuropathie [3].
Overmaat: Omdat het een in water oplosbare vitamine is, wordt het teveel ervan efficiënt verwijderd met de urine en treedt er geen vergiftiging op.
Bronnen
- Nationale Onderzoeksraad (2006). Voedingsbehoeften van honden en katten – Hoofdstuk 6, In water oplosbare vitaminen. Nationale Academies Press. https://nap.nationalacademies.org/catalog/10668/nutrient-requirements-of-dogs-and-cats
- Siani G, Mercaldo B, Alterisio MC, Di Loria A (2023). Vitamine B12 bij katten: voeding, metabolisme en ziekte. Dieren 13(9):1474. https://doi.org/10.3390/ani13091474
- Kather S, Grützner N, Kook PH, Dengler F, Heilmann RM (2020). Beoordeling van de cobalaminestatus en stoornissen van het cobalaminemetabolisme bij honden. J Dierenarts Intern Med. https://doi.org/10.1111/jvim.15638