In het lichaam werkt het nauw samen met calcium en fosfor (ongeveer 60% van magnesium wordt als bouwcomponent in botten en tanden aangetroffen). Het speelt een belangrijke rol bij de neuromusculaire activiteit. Terwijl calcium verantwoordelijk is voor de spiercontractie, bepaalt magnesium de juiste ontspanning ervan. Bovendien is het een activator van meer dan 300 enzymen, ondersteunt het een goede zenuwgeleiding en speelt het een sleutelrol in de energiestofwisseling op cellulair niveau (productie van ATP) [1]. De opname van magnesium kan beperkt worden door te hoge niveaus van calcium, fosfor, kalium, eiwit en vet in de voeding. Sommige medicijnen (diuretica) kunnen ervoor zorgen dat magnesium in de nieren wordt verspild [2].
Wat komt erin: Spiervlees, harten, slachtafval [1].
Tekort: Het komt zelden voor, omdat het rechtstreeks voortvloeit uit te weinig vlees in de voeding. Meestal is het een secundair effect van chronische diarree of een nierziekte. Symptomen zijn onder meer: tetanie, convulsies, groeiachterstand, anorexia, verkalking van de nieren en lever, verlaagde bloeddruk en temperatuur [2].
Overmaat: Bij dieren met goed functionerende nieren komt overmatige inname via de voeding niet voor, omdat het lichaam perfect omgaat met de uitscheiding ervan in de urine. [1].
Bronnen
- Nationale Onderzoeksraad (2006). Voedingsbehoeften van honden en katten, Hoofdstuk 7 - Mineralen. Nationale Academies Press. https://nap.nationalacademies.org/catalog/10668/nutrient-requirements-of-dogs-and-cats
- Hand MS, Thatcher CD, Remillard RL, Roudebush P, Novotny BJ (2010). Klinische voeding voor kleine dieren, 5e editie. https://www.markmorrisinstitute.org/sacn5.html